Voetbal in een Liberiaans vluchtelingenkamp

Zaterdagmiddag, op weg naar Buduburam, een Liberiaans vluchtelingenkamp in Ghana. Ik kijk even op mijn telefoon om te zien hoe laat het is: 7 gemiste oproepen. Er zal toch thuis niet iets ernstigs zijn gebeurd? Ik luister mijn voice-mail af. Johanna van Rossum vraagt zich af waar we blijven. We geven om 15 uur een voetbaltraining aan de Liberianen in het vluchtelingenkamp waar ze via SMA werkt. Het welkom is zeer hartelijk. Johanna is blij dat we er zijn.

Met hulp van RSV Antibarbari en Wings of Support hebben we allerlei voetbalmaterialen meegenomen. In Buduburam zijn vier teams die georganiseerd wedstrijden spelen. Zij hebben hun spelers afgevaardigd. Plus hun trainers, coaches, assistent-coaches, elftalbegeleiders en vaste supporters. Kortom, het is een gezellige boel. Het leek ons verstandig de indeling van groepen aan de Liberianen zelf over te laten. Wij willen  niemand voor het hoofd stoten door een verkeerde keuze te maken.

Aangezien het Nederlandse voetbal bekend staat om met verzorgd positiespel kansen te creëren, kiezen we voor oefenvormen die daarop aansluiten. Het duurt even voor we de vier groepen aan het spelen hebben, maar als de jongens eenmaal zijn begonnen, neemt hun enthousiasme alleen maar toe.  We hadden ons voorgenomen om allerlei aspecten van het positiespel aan te stippen, maar we weten niet waar we moeten beginnen. Wel zijn de technische vaardigheden bijzonder groot – en dat op een nergens egale zandvlakte – dus besluiten we dit trainingsuur vooral voor een maximale beleving te zorgen. Met steeds competitievere vormen en de aankondiging aan het eind dat het laatste doelpunt tevens het winnende zal zijn, lukt dat vrij aardig. Na de training spelen de teams een onderling toernooitje, waarin het team met de shirts van het Nederlands elftal zegeviert.

Tijdens de finale word ik door de notabelen gevraagd even mee naar binnen te komen. In prachtige volzinnen bedanken de heren ons niet alleen dat we van ver zijn gekomen, ook wijzen zij op de verschillende functies die zij binnen de gemeenschap betekenen en dat het belangrijk is dat wij ons dat beseffen. Ik weet nog steeds niet precies wat de mannen bedoelden, maar ter plekke bedank ik ze hartelijk voor de mooie woorden en de gelegenheid die zij ons hebben geboden voor deze unieke ervaring. Johanna regelt even later op haar krachtige wijze de logistieke verdeling van de meegebrachte spullen met de notabelen. We eten nog wat met Johanna die ons raakt met haar betrokkenheid bij alles wat er in het vluchtelingenkamp gebeurt. We ontmoeten nog twee zangers van haar favoriete Ebony Heritage. Dan verdwijnt Johanna weer in de richting van Buduburam. En wij gaan terug naar Accra.

Een bijdrage van Menso de Maar, tijdens zijn bezoek aan de Africa Cup in Ghana. Mmw van Bub Messing, Eddy Westerveld en Frank Fraza